и все там си стоят, ПОД КЛЮЧ!
Да не би някой да ги вземе, завърти, открадне...
Да не би...щях да кажа "...да ме помисли за ненормална..." Ммм това съм го постигнала.
Ето...
открих от какво се страхувам...
Думите...
Тези малки, дребосъчета, тези отрочета на мисълта...тези ммм ангелчета и демончета...
Опасни са.
Да не би да остана неразбрана, да не би да обидя, да нараня...
опасно е...
не искам, не...
Друго е като пишеш, можеш да променяш, да редактираш, да триеш, да късаш...А излезе ли от устата...как ще го върнеш?! Да изобретя една кукичка на езика, да хваща лошите думи, тези нетактичните...
А ако можехме да четем мисли...клише...и все пак...Не, не, не...толкова щеше да е скучно.
Ето ти един страх за преодоляване...и Танче, чети повече книги, може някой ден да се научиш да говориш и да те разбират...Би било прекрасно нали!?
Цък Тук
Взема да посмамя и тука с безсмислени коментари.
ОтговорИзтриванеЕдин съвет, ако целиш хората да те разбират, недей чети книги повече ;p Много по-малко биха те разбрали.
Иначе добро размишляване. Не съм съгласен със скучното в четенето на мисли обаче, замисли се, би било пагубно..