Мисля си как ти си мислиш...случайно го видях в мрежата и така ми се прииска...Да. Наистина.
" Не можах да заспя. Виждах крехкото й тяло до мен. Беше толкова близо и в същото време толкова далече – сгушена най-накрая на леглото. За да не ме притеснява, за да не сме в близост… Така ми се искаше да я придърпам, да я прегърна и така да останем до сутринта. Не го направих..."
Не го направи. Никога, никак... Един букет цветя...
не може ли някак наистина да ми беше подарил чудеса.
Благодаря.
Няма коментари:
Публикуване на коментар